Kayıtsız Hasta – “O Kat Hiç Var Olmadı”

“O katta yatan bir hastayla konuşmuştum.

Ama hastanenin kayıtlarında o kat yoktu.”

Gece vardiyasındaydım.

Acil serviste yoğundu.

Bir hemşire eksikti.

Başhemşire telsizden seslendi:

“–4. kata bir bak.”

Şaşırdım.

Çünkü hastane 3 kat bodrumluydu.

Ama itiraz etmedim.

Asansöre bindim.

Kapılar kapandı.

Kat butonları arasında –4 vardı.

Daha önce fark etmemiştim.

Bastım.

Asansör indi.

Normalden uzun sürdü.

Kapılar açıldığında ilk fark ettiğim şey koku oldu.

İlaç değil.

Kan değil.

Nem ve çürümüşlük.

Koridor karanlıktı.

Acil ışıkları yanıyordu ama titriyordu.

Duvarlarda oda numaraları vardı.

Ama hepsi kazınmıştı.

Bir odadan ses geliyordu.

İçeri girdim.

Yatakta biri yatıyordu.

Erkek.

Orta yaşlı.

Bana baktı ve dedi ki:

“Geç kaldınız.”

Dosyasını sordum.

Bilekliğine baktım.

İsim yoktu.

Numara yoktu.

“Ne zamandır buradasınız?” dedim.

Cevabı netti:

“Beni buraya bıraktıklarında burası açıktı.”

Işıklar bir an söndü.

Geri geldiğinde yatak boştu.

Ama çarşaf hâlâ sıcaktı.

Koridorun sonunda başka bir oda fark ettim.

Kapısı aralıktı.

İçeride boş yataklar,

ama hepsinin üzerinde çöküntü vardı.

Sanki biri kalkmış gibiydi.

Duvarlarda yazılar vardı.

Tırnakla kazınmış:

“BİZİ SİLDİLER”

Asansöre koştum.

Kapılar zor kapandı.

Yukarı çıktım.

Başhemşireye –4. katı sordum.

Yüzü düştü.

“Öyle bir kat yok.”

Israr ettim.

Güvenlik çağrıldı.

Kamera kayıtlarına baktık.

Asansöre yalnız binmişim.

–4’e basmamışım.

Kapılar açılmamış.

Ama ses kaydında bir şey vardı.

Asansör durduğunda,

arkadan gelen bir ses:

“Bizi burada bırakma.”

Ertesi hafta o hastaneden ayrıldım.

Sonradan öğrendim:

Yıllar önce bir kat sessizce kapatılmış.

Orada yatan bazı hastalar resmi olarak hiç yatmamış sayılmış.

Dosyaları silinmiş.

Ama o kat…

Silinmemiş.

Çünkü bazı geceler

asansörde –4 butonu kendi kendine yanıyor.

Ve hastanede herkes bilir:

Kayıtları silinenler,

asla taburcu olmaz.