Banyo Kapısı – “Kilit İçerdeydi Ama Ben Yalnızdım”

“Kapı kilitliydi.

Anahtar bendeydi.

Ama içeriden biri çıkmak istiyordu.”

Bu dairede ilk fark edilen şey kapıydı.

Banyo kapısı.

Kilitleniyordu ama bazen kilitli değilmiş gibi açılmaya çalışılıyordu.

Önce önemsemedik.

Eski kapıdır dedik.

Sonra sesler başladı.

Duş alırken, suyun altındayken…

kapının arkasından tırnak sürtme sesi geliyordu.

Bir gece yalnızdım.

Saat 01:30.

Duşa girdim.

Kapıyı kilitledim.

Anahtarı askıya astım.

Su akarken arkadan kapı kolu indi.

Sonra bir kez daha.

Ve bir ses:

“Aç.”

Ses netti.

Kadın ya da erkek değildi.

Ama insandı.

“Evde kimse yok” dedim bağırarak.

Cevap gelmedi.

Ama kapıya vurma sesi başladı.

Üç kez.

Sonra yavaşladı.

Sanki karşı taraf bekliyordu.

Duşu kapattım.

Kapıya yaklaştım.

Kilit hâlâ kapalıydı.

Anahtar hâlâ askıdaydı.

Kapıyı açtım.

Banyo boştu.

Ama aynanın üstünde buğu vardı.

Ve buğunun içine parmakla yazılmış bir kelime:

“ÇIK”

O günden sonra kapı kendi kendine kapanmaya başladı.

Bazen kilitlenmiş halde.

Bir gece kapı hiç açılmadı.

İtfaiye çağırıldı.

Kapı kırıldı.

İçeride kimse yoktu.

Ama fayanslarda çıplak ayak izleri vardı.

Duşun içinden kapıya kadar.

Biz taşındık.

Ev sahibi kapıyı değiştirdi.

Ama yeni kiracı bir ay sonra aradı:

“Banyonun kapısı neden kilitleniyor?”

Cevap vermedim.

Çünkü bazı kapılar değiştirilmez.

Sadece bekler.