Asansör Katı – “Düğmeye Bastım, Kat Yoktu”

“Asansöre bindim.

Kapı kapandı.

Ama indiğim yer binada yoktu.”

Bu apartman yeni sayılırdı.

Sekiz katlı.

Geniş.

Sessiz.

Asansörü herkes kullanırdı çünkü merdivenler karanlıktı.

O gün işten geç çıkmıştım.

Saat 22:40 civarıydı.

Asansöre bindim.

Zemin kata bastım.

Kapı kapandı.

Asansör hareket etti ama aşağı inmiyordu.

Yukarı da çıkmıyordu.

Durdu.

Ekranda bir şey yazıyordu:

–1

Bizim binada bodrum yoktu.

Kapı açıldı.

Karşımda koridor vardı.

Ama bu koridor bizim binaya ait değildi.

Duvarlar daha dardı.

Işıklar titriyordu.

Ve en korkuncu…

Sessizlik değildi.

Birinin nefes aldığını duydum.

Kapı kapanmadan hemen “kapat” tuşuna bastım.

Asansör sarsıldı.

Işıklar söndü.

Sonra bir şey oldu.

Asansörün içinde yalnız olmadığımı hissettim.

Birinin arkamda durduğunu…

Ama dokunmadığını.

Kulaklarıma fısıldadı:

“O burada kaldı.”

Işıklar yandı.

Ekranda “Z” yazıyordu.

Kapı açıldı.

Zemin kattaydım.

Koşarak çıktım.

Ertesi gün apartman yöneticisine sordum.

“Bodrum var mı?” dedim.

Yüzü bembeyaz oldu.

“Bir zamanlar… vardı.”

Sonra anlattı.

Yıllar önce bir kadın asansöre binmişti.

Gece.

Tek başına.

Kamera kayıtlarında asansöre bindiği görünüyordu.

Ama hiçbir katta inmediği.

Asansör kapıları açılıyor, kapanıyor…

Ama kadın yoktu.

Asansör boş görünüyordu.

Ceset bulunamadı.

Dosya kapatıldı.

Ama olaydan sonra asansörde garip şeyler başladı.

Bazı geceler:

Asansör olmayan katlarda duruyor

İçeriden yardım isteyen bir kadın sesi geliyor

Kamera görüntüleri o katta kararıyor

En korkuncu şu:

Asansöre yalnız binen bazı insanlar, aynada arkalarında bir kadın görüyor.

Ve kapılar kapandığında…

Artık herkes biliyor:

O asansör bazen sadece aşağı inmez.

Bazen birini yanında götürür.